بسیج (بخش نخست)

سرصفحه

بسيجي كيست ؟
هسته مركزي اين روحيه همانا نگرش به پديده هاي مادي از دريچه نيازبه عنولن وسيله و نه اصالت دادن ته آنها ستواز سوي ديگر تمامي امور در راستاي دين و انقلاب و حفظ آرمان آن مفهوم مي يابند . از اين رو از خود گذشتگي و فدا شدن براي ديندار ماندن توده ها يكي از وجوه برجسته روحيه بسيجيان بود .
آنها وظيفه خود را در شكستن خط هاي پياپي اي مي دانستند تا راه براي ضعيفان و عقب نگه داشته شده ها باز گردد . آنها مي سوختند و فدا مي شدند تا ديگران نيز با خدايشان رابطه برقرار كنند . در يك كلام ؛ آنها با در دسب گرفتن جانشان و نيز با حمل طناب هاي دار بر گردن خود ؛ نوك پيكان حوادث انقلاب و سپر امام و اسلام بودند .
از ديگر خصوصيات روحيه بسيجي پر كار بودن و كم خرج بودن است. آنها شب وروز نمي شناختند و فقط هنگامي كه كاري نبود ويا از فرط خستگي بدون اختيار خوابشان مي برد ؛ از كار باز مي ايستادند آنها با همه تلاش و نقش آفريني در جنگ و حفظ نظام بسيار كم هزينه و بي توقع بودند زيرا خودشان را دائماَ بدهكار مي دانستند و هميشه در پي آنبودند كه براي انقلاب اسلامي كاري كنند .
ديگر آنكه سنگر هاي آنها كه به منزله خانه هايشان بود . خيلي ساده و بي آلايش و تواُم با صفا و معنويت ساخته شده بود . به همين خاطر بسيار سبكبال بودند ، در هر لحظه اي كه فرمان حركت يا حمله صادر مي شد خيلي راحت جابجا مي شدند و با جمع كردن اثاثيه شان در يك كوله پشتي عازم ميدان نبرد شده و به انتظار شهادت مي جنگيدند ، به همين خاطر بسياري شان شهيد شدند و ما بقي همچنان در طلب شهادتند .
ويژگي ديگر روحيه بسيجي متعبد بودن تواًم با معرفت ديني است . اين روحيه بلند را حتي نمي توان توصيف كرد . مگر نه آن كه وصف آن روحيات و نماز شب ها قابل بيان نيست .
نماز جماعت اول وقت ، مقيد بودن به دعاي روزها ، زيارت عاشورا ، دعاي كميل ، عرفه ، شعبانيه و جوشن كبير و سينه زني و عزاداري عاشورا جلوه هاي از اين روحيه است .
شايد همين است كه حضرت امام خميني (ره) با توجه به چنين ويژگي هايي از تفكر و روحيه بسيجي مي فرمايند : ((اگر به كشوري نواي دلنشين تفكر بسيجي طنين انداز شد چشم طمع دشمنان و جهانخواران از آن دور خوتهد گرديد و الا هر لحظه بايد منتظر حادثه ماند.))

تبادل فرهنگي يا تهاجم فرهنگي
تهاجم فرهنگي برخلاف ظاهرساده آن مفهومي عميق وپيچيده دارد وهدف نهايي آن ازبين بردن خلوص يك آيين وتمدن ووارد كردن عناصربيگانه وانحراف در آن است . تهاجم فرهنگي بنابر نگرش عميق وفرمايش دقيق مقام معظم رهبري تهاجم فرهنگي نيست بلكه شبيخون فرهنگي است كه دشمن به رهبري آمريكا سعي ميكند بااستفاده از آن از مردم وانقلاب اسلامي ايران سلب ماهيت كرده و مردم را از ارزشهاي والاي اسلامي ، انقلاب اسلامي و فرهنگ اسلامي دور سازد وانقلاب اسلامي ونظام جمهوري اسلامي ايران را به زانو درآورد .

مفهوم تبادل فرهنگي
هيچ ملتي از فراگيري واستفاده از معارف ساير ملت ها و مليت ها در تمام زمينه ها از جمله فرهنگ و مسائلي كه عنوان فرهنگ به آن اطلاق مي شود بي نياز نيست و به همين وسيله تبادل فرهنگي امري لازم و ضروري به شمار مي رود ، ملت ايران در طول تاريخ از ملت هاي ديگر چيزهاي بسيار آموخته و به همين ترتيب فرهنگ بومي خود را نيز در كنار يادگيري از ديگران به آنها آموخته است ، اين امربراي ماندن معارف و حيات فرهنگي در سرتا سر جهان روندي ضروري و مستمرمحسوب مي شود
مفهوم تهاجم فرهنگي
تهاجم فرهنگي عبارت است از هجوم يك مزرعه سياسي يا اقتصادي به بنيادهاي فرهنگي يك ملت به منظور بي هويت كردن و سپس اسير كردن آن ملت و اجراي مقاصد خام و موردنظر خويش از طريق يك برنامه مشخص و از پيش تعين شده در محيط هايي كه يك فرهنگ ملي و مدافع حيثيت خود وجود دارد ، درتهاجم فرهنگي استعمارگران خصوصيات خوب و پسنديده ي خود را به ساير كشورها و ملت ها صادر نمي كنند ، بلكه به صدور خصوصياتي مي پردازند كه با ايجاد غفلت در آنها از طريق دور شدن از فرهنگ ملي و بومي زمينه غارت و چپاول منابع اين كشورها را فراهم آورند ،تاريخ ايران خود گواه اين مدعاست ، هنگامي كه اروپايي ها تهاجم فرهنگي را به كشور ما آغاز كردند صفات و روحيات پسنديده ي آنها چون وقت شناسي و شجاعت و خطر كردن و كاوش و كنجكاوي در مسائل و موضوعات علمي و نظم و دقت به كشور ما وارد نشد بلكه تنها بي بند وباري اخلاقي و جنسي را وارد كشور ما كردند تا از طريق آنها به چپاول وغارت منابع فراوان ايران بپردازند ،
ويژگي ها و تفاوت هاي تبادل فرهنگي و تهاجم فرهنگي
برخي از ويژگي ها وتفاوت هاي تبادل فرهنگي و تهاجم فرهنگي به قرار زير است : 1، در تبادل فرهنگي هدف باور كردن و كامل كردن فرهنگ ملي وبومي است ، ولي در تهاجم فرهنگي هدف متفرق كردن و ريشه كن كردن و از بين بردن فرهنگ ملي مي باشد ،
2، در تبادل فرهنگي ملت گيرنده فرهنگ و امور مطبوع و خوب مورد علاقه را مي گيرد ولي در تهاجم فرهنگي دشمن نقطه اي از فرهنگ خود را به ملت مقابل و گيرنده مي دهد كه از طريق آن به هدف خود دست يابد ،
3. تبادل فرهنگي دو طرفه و با علا قمندي است ، در حالي كه تهاجم فرهنگي از طرف دشمن انجام مي شود تا فرهنگ مقابل را ريشه كن كند ،
4، تبادل فرهنگي در هنگام قوت و توانايي يك ملت ولي تهاجم فرهنگي در روزگار ضعف يك ملت صورت مي گيرد ،
5، تبادل فرهنگي در كمال اختيار صورت مي گيرد در حالي كه تهاجم فرهنگي با زورگويي همراه است ،
6، تبادل فرهنگي در فضاي صفا و صدق و دوستي است ولي تهاجم فرهنگي در فضاي ريا و كينه توزي و دشمني است ،
7، تهاجم فرهنگي همانند تبادل فرهنگي يك كار آرام و بي سر و صدا است به عبارت ديگر كار فرهنگي اعم از تبادل فرهنگي يا تهاجم فرهنگي كاري بي سر و صدا بودهونيازي به هوشياري جدي دارد .

ريشه هاي تاريخي تهاجم فرهنگي
تهاجم فرهنگي غربي عليه ملت و كشور ايران به طور مشخص از دوران رضاخان آغاز شد ، البته قبل از آن مقدمات تهاجم فراهم شده و در كنار كارهاي فراوان روشنفكران وابسته را به داخل كشور گسيل كرده بودند .
زماني كه غرب مسلط و پيشرفته در علم و تكنولوژي مي خواست پايگاه نفوذ سلطه خود را در ايران مستحكم نمايد ابتدا از طريق روشنفكري وعناصر خود فروخته وارد شده و اقدام كرد . رضا خان پس از رسيدن به قدرت بزرگترين قدم را به نفع فرهنگ غرب ودرحقيقت سلطه غرب و استعمار انگليس در ايران برداشت . وي به دستور اربابان خود با اقداماتي از قبيل تغيير دادن لباس مردم كشوروكشف حجاب و ممنوعيت دين و شعائر ديني و عزاداري و تغيير سنت هاي مردمي بومي بزرگترين خيانت را به كشور و مردم ايران و مهمترين خدمت را به كشور هاي غربي ودر راس آنها انگلستان انجام داد وبه چهره ي محبوب غرب البته نه محبوب آحاد مردم و افكار عمومي بلكه محبوب سلطه گران و سياستداران غربي تبديل شد .l
بدين ترتيب تهاجم فرهنگي غرب عليه اسلام و ملت ايران كه از زمان رضاخان به صورت جدي آغاز شد شكلهاي گوناگوني را يافته و تجربه كرده است .
اين تهاجم در دوران محمدرضاخان به خصوص در20 سال آخرحكومت وي شكل خطرناك تري پيدا كرد .
روشهاي مقابله با تهاجم فرهنگي
1. اصلاح و تجديد نظر در ساختار نظام فرهنگي .
2. اصلاح و تجديد نظر در ساختار نظام آموزشي .
3. توجه به اسلام به عنوان دين حياتبخش و انسان ساز .
4. توجه به ارزشهاي انقلاب اسلامي .
5. گرامي داشتن و حمايت از عناصر مؤمن خودي .
6. نظارت قانونمند به محصولات فرهنگي .
7. اهتمام جدي به اجراي سياست هاي فرهنگي نظام .
8. تكيه بر فرهنگ بومي در ايران .
9. افزايش بينش و آگاهي مردم و آشنا ساختن آنها با فرهنگ غني و ميراث مفاخر فرهنگي اسلامي ايران .
10. فراهم ساختن زمينه رشد استعدادها و ظرفيت هاي جوانان و پرورش آنها و حمايت از نيرو هاي خلاق و متعهد در زمينه هاي فرهنگي و هنري .
11. برنامه ريزي براي استفاده بهينه نوجوانان و جوانان از اوقات فراقت .
12. بسط و گسترش كانون ها و مؤسسات فرهنگي و هنري و ورزشي .
13. استفاده از تكنو لوژيها پيشرفته ي ارتباطي و تبليغي در معرفي فرهنگ اسلامي .

تعليم و تربيت ديني و معرفي رويكرد بصيرت گرا
تعليم تربيت يعني بزرگترين مسئله اي كه به تعبير كانت آدمي مي تواند خود را وقف آن كند هم با دنياي انديشه ها و هم با دنياي فعاليت هاي عملي و هم با دنياي هنر سر و كار دارد . آدمي اغلب موجودي ابزار ساز نيست بلكه موجودي است تربيت آفرين . تعليم و تربيت همراه به عنوان راهي براي ادامه زندگي بهتر تلقي مي شده است . بنابراين تعليم و تربيت نيز همانند بسياري از موضوعات مهم ديگر مورد توجه و بحث انديشمندان قرار داشته است و از اين رهگذر است كه ما اكنون با ديدگاه ها و نظريه هاي فراوانيدر اين حوزه مواجه هستيم .
رد تربيت ديني
يكي از نظريه هاي غالب در دنياي امروز اين است كه اساسا تربيت ديني معنا و مفهومي ندارد . چرا كه دين مربوط به حوزه عقايد است و مدارس حق ندارند جز در حوزه واقعيات به دانش آموزان آموزش هايي بدهند . اين نظريه در كشور ما تقريبا جايي ندارد و به عكس تقريبا تمامي دست اندركاران و متخصصان امر تربيت در كشور ما به ضرورت آموزشهاي ديني اذعان دارند . ما در نظام تربيتي خود معتقديم كه تربيت ديني نه تنها معنا دار و ممكن بلكه امري لازم و ضروري است چرا كه اساسا وظيفه دين تربيت و هدايت آدمي است و هدايت واقعي و مقرون به سعادت تنها از ناحيه دين و تعاليم آن قابل حصول است .
تنزل تربيت ديني به يك ماده درسي
يكي از ديگر نظريه هاي تربيتي مطرح در دنياي امروز اين استكه تربيت ديني به عنوان يك نظام تربيتي نا ممكن بوده و صرفا به گونه اي دنيوي شده و جزيي قابل ارائه است . اين ديدگاه كه مبتني بر آموزه هاي فلسفه تحليلي و بدنبال تنزل فرايند تربيت ديني در حد يك ماده درسي و جداسازي آن از حوزه زندگي انسان است .
تربيت ديني براي زندگي
هدف اصلي تعليم وتربيت بايد ياري دادن شاگردان براي زندگي بهتر باشد بنابراين بايد توجه خود را به واقعيت فرد انسان معطوف دارد نسبت به دنياي واقعي زندگي افراد آگاه باشد و با انسان به عنوان موجودي منحصر به فرد در جهان-نه تنها خالق افكار بلكه يك موجود زنده حساس برخورد كند . چرا كه هر تجربه جديد به حوزه تجربيات ما مي افزايد و صحنه را براي امكانات و قابليت هاي حال و آينده ما آماده مي كند .با اين مقدمه در مخالفت با آموزه هاي سكولاريستي و به عنوان يك موضع صريح تربيتي بر خاسته از متن دين بايد خاطر نشان كرد كه دين نوعي زندگي است و تربيت ديني فرايندي است كه آدمي را براي نحوه خاصي از حيات مهيا مي سازد . اين نحوه زندگي بر مبناي اصول قواعد و راهبردهاي از پيش تعيين شده اي شكل مي گيرد كه توسط دين و در قالب عقايد و شريعت به آدمي عرضه گرديده است . بدين معنا دين برنامه اي براي زندگي است و آموزه هاي آن با تمامي ابعاد حيات آدمي در اين دنيا پيوند دارد و مهمترين نقش تربيت ديني تقويت اين پيوندو به روز نمودن آن است .
تعليم و تربيت ديني علاوه بر پرورش و به فعاليت در آوردن استعدادهاي دروني انسان تابع و پيرو فطرت آدمي و به دنبال آن است كه با تكيه بر اين استعدادها انسان را به تكامل حقيقي و مقام شايسته و درخور او برساند . به گونه اي كه ويژگي هاي انساني و الهي افراد بشر تحت اين فرايند در آنها به ظهور برسد . بنابراين تنها راه سعادتمند شدن انسان بهره مندي او از تعليم و تربيت ديني است .
راهبردهايي در تعليم وتربيت ديني بصيرت گرا
1.فرايند محوري
تربيت ديني بصيرت گرا به دنبال آن است كه تسهيلات وشرايط مساعدي براي رشد تفكر ديني شاگردان فراهم گردد به گونه اي كه يادگيري هاي عميق وپايدار ايجاد شود . بنابراين بايد به بچه ها كمك شود تا آنچه را در مدرسه ياد مي گيرند در زندگي روزمره شان نيز به كارببرند .
2.دانش آموز محوري
تربيت مخاطب محور بر اساس التفات به ماهيت رشد كودك و اعتقاد به خوبي ذاتي انسان ها به اين معناست كه در برنامه ريزي درسي ، شخصيت ، نيازها وتعلقات شاگردان بايد همواره مد نظر قرار گيرند . بدين ترتيب به كودكان نه به عنوان بزرگسالان كوچك اندام بلكه به عنوان موجوداتي كه مراحل مختلف رشد را طي مي كنند ، نگريسته مي شود . احساسي كه بچه ها نسبت به فرايند يادگيري و آموخته هاي خود پيدا مي كنند اهميت زيادي دارد . چرا كه تربيت ديني بصيرت گرا مي خواهد امكان بيشتري براي عمل كردن به آموخته ها و همچنين ، آمادگي و انگيزه براي يادگيري در آنها به وجود آيد . بكارگيري روش هاي يادگيري از طريق همياري (شركت دانش آموزان در فعاليت هاي آموزشي به عنوان يكي از اعضاي گروه ) ، و بهره گيري ار روش هاي فعال تدريس ، كه از طريق آنها ، دانش آموزان با هدايت معلم و فعاليت ذهني و عملي خود ، شخصاً به نتيجه مي رسند ، از راهبرد هاي اساسي فرايند يادگيري درتعليم وتربيت ديني بصيرت گرا است .
3.معلم : مدير يادگيري و الگوي رفتار
از آنجا كه هدف عمده تعليم و تربيت ديني ، آن است كه زندگي دانش آموزان ، رنگ و بوي ديني پيدا كند ، معلم ، به عنوان الگوي چنين شخصيتي با چنين نحوه زيستني ، سهم عمده اي در يادگيري هاي كودكان دارد . هدايت مناسب دانش آموزان در پيمودن مسير صحيح يادگيري ، با طراحي و اجراي فعاليتهايي كه كنجكاوي ، رغبت و احساس آنها را تحريك نموده و به آنها مجال دهد تا با استفاده از شيوه ها و امكانات مناسب ، به نتيجه مطلوب دست يابند ، وظيفه معلم توانمند است .
4.ردرويكرد ذهن گرا (انبوه سازي مفاهيم ديني در ذهن دانش آموزان)
در تعليم و تربيت ديني بصيرت گرا ، انباشتن ذهن بچه ها ، از دانستنيها ، اطلاعات و مفاهيم ديني بدون اينكه هيچ تمايلي براي به عمل در آوردن آنها وجود داشته باشد و نيز ، تاكيد بر اعمال و مهارتهاي فاقد پشتوانه آگاهي و نگرش ، به كلي رد مي شود . آموزش مفاهيم و اطلاعات تنها وقتي موجه و مناسبند كه موجبات ايجاد احساس مثبت و خوشايند نسبت به آنها و گرايش به عمل به آنها را فراهم آورند . البته اين به معناي كنار گذاردن اهداف شناختي نيست ، چرا كه به واقع نگرش ها و مهارتها نيز بر مبناي دانش آدمي شكل مي گيرد ، بلكه صرفاً به معناي تاكيد بر جنبه نگرشي و نيز توجه به موضوع عمل ، به جاي مهارت صرف مي شود .
بدين ترتيب در تعليم وتربيت ديني بصيرت گرا آنچه انبوه سازي مفاهيم تعليم و تربيت (يعني آموختن يك سري مفاهيم براي بازگو كردن آن درآينده) ناميده مي شود ، مطرود است ، چرا كه در اين ديدگاه از دانش آموزان خواسته نمي شود كه بفهمند ، بلكه فقط اطلاعات ارائه شده توسط معلم را حفظ مي كنند .

پست مدرنيسم و پيامد هاي آن در نظام آموزش
اصطلاح پست مدرنيسم فرايندي پس از مدرنيته بايد توصيف كرد . در عين حال اين بيان دو معنا را به ذهن متبادر مي سازد ؛ يكي اينكه فرانوگرايي را ادامه نوگرايي به گونه ديگري بدانيم و ديگر اينكه آن را فرايندي عليه مدرنيته محسوب كنيم . در مجموعه تعاريف گفته شده در مورد فرا مدرنيسم مي توان موضوع دوم را در نظر داشت ؛ يعني اعتقاداتي عليه دستاورد هاي منفي مدرنيته .
حال بايد ديد پست مدرنيته محور هاي موضوعي خود را در برابر چه مقولاتي از مدرنيته قرار ميدهد كه نسبت به آن متمايز مي گردد . بنا بر گفته سلدن ؛ ضد نخبه گرايي و همچنين توليد ساختار هاي باز ، نا پيوسته ، في البداهه و نامعين از اين مؤلفه ها مي باشد . در مجموعه عنواني كه مي توان براي اين وضعيت گذاشت ((فقدان تمركز)) خواهد بود .
دلايلي را كه پسامدرن ها براي توجيه اين وضعيت ذكر مي كنند وجود ((بحرانهاي اخلاقي ، زيستي ، منازعات وجنگ هاي ويرانگر و سرانجام ناكامي وعده هاي اشكال علمي مدرنيته مي باشد)) .
حال بايد پرسيد كه مدرنيسم بر چه پايه هايي استوار است ، برخي از اين پايه ها عبارتند از :
1. تكيه مطلق بر عقل و علم
2. بر افكندن سنن به طور كلي و سنن ديني
3. قرار دادن محوريت افراطي بري انسان
بنابراين به طور عمده انديشه فرا مدرن در پي ستون هاي ديگر است :
1. عقل و علم همه مسائل بشر را نمي توانند حل كنند
2. همه سنن نمي توانند كنار زده شوند
3. به عوض انسان محوري مي بايست انسانيت محور باشيم .
پيامد هاي تربيتي
پيام اساسي نگرش فرا مدرني به آموزش و پرورش ؛ وجود غير تمركز ؛ توجه به ديگران و قائل شدن حق حيات براي فرهنگ هاي غير مسلط است . بنابراين آموزش زبان هاي گوناگون دريك جامعه و قبول آداب ورسوم آنها توسط دولت مركزي بايد تامين شود .
ضد نخبه گرايي به معناي بر گرفتن توجه خاص از آنها و توجه به ميان مايگان گرايش ديگري از اين انديشه است كه پيش از اين در بن مايه نظام هاي آموزشي عرب كمتر مورد توجه قرار گرفته است . چه اينكه در اين نظام ها اكثريتي كه جزء افراد ميانه و يا ضعيف بوده اند مورد غفلت واقع شده اند . به طور مسلم ضد نخبه گرايي به معناي ناديده انگاشتن و كنار گذاشتن آنها نيست بلكه متوجه عدم انحصار در تعليم وتربيت مي باشد .
در مبحث معرفت نيز توجه به معايب تجربهگرايي به معناي پوزتيويستي آن در روش هاي آموزشي مورد توجه قرار گرفته است . از اين ديدگاه در روند رسيدن به هر معرفتي ؛ ذهنيت محقق ،شرايط وامكانات او ، موضوعات مربوط به شرايط اجتماعي و جغرافيايي دخالت دارند و عدم توجه به آنها نقص در حقيقت يابي خواهد بود . به ويژه اين قيود براي علوم انساني بيشتر بايد مورد توجه باشد ؛ هر چند تذكر اين نكته مهم لازم است كه پست مدرنها در حالت افراطي همچون سوفيست ها يافتن حقيقت را ناممكن مي دانند گويي كه هيچ مطلقي وجود ندارد كه اين موضوع محل جدل خود فلاسفه غربي است و از ديدگاه ديني نيز كاملاً رد مي شود .
ديگر پيامد هاي اين گرايش در كار علم و تعليم توجه به از خود بيگانگي مي باشد كه حاصل افراط در اهميت بخشي به حرفه اي شدن و تخصص است . تمكز بيش از حد بر تخصص گرايي مي تواند آدميان را چون ابزاري در خدمت ديگران قرار دهد و چنان كند كه او خويشتن خويش را فراموش سازد ، دچار از خود بيگانگي شده و به متابه يك عنصر ميكانيكي مورد استفاده قرار گيرد .
صهيونيسم و روياي حكمت بر جهان
نهضت صهيونيسم از اواخر قرن 19 به رهبري ((هرتزل)) در كنفرانسي كه در سال 1897 در شهر باذل سوئيس برگزار شد ، بنيان نهاده شد . بعد از جنگ جهاني اول ، كانون ملي يهوديان در فلسطين با قيموميت انگليس تشكيل شد و پس از جنگ جهاني دوم با محاصره و خريد زمين هاي فلسطيني تبديل به دولت و كشور اسرائيل شد . البته در اواسط قرن 19يعني تقريباً 50 سال قبل از كنفرانس بال ، نخست وزير وقت انگليس ((بنيامين ديزرابيلي)) به يك خانواده بزرگ يهودي قول تشكيل يك حكومت و دولت يهودي در فلسطين را داده بود .
يهوديان از همان اوايل قدرت گيري خود در صحنه مذهب با حضرت عيسي(ع) و سپس پيامبر اسلام (ص) به مخالفت برخاستند و از هيچ گونه آزار و اذيت و خيانتي نسبت به اين دو پيامبر عظيم الشان خودداري نكردند . مطالعه تاريخيهوديان نشان مي دهد كه اين قوم از ابتداي تاريخ بشريت نيز مردماني بوده اند انحصار طلب ، تجاوز كار و خيانت پيشه .
در عصر حاضر نيز صهيونيسم همچون شبكه تار عنكبوتي بر صحنه گيتي ، تا فريبنده تنيده و سعي در تسلط كامل بر آدميان اين صحنه دارد . سياست استعماري صهيونيسم را سه فصل جداگانه مورد بررسي قرار مي دهيم تا ابعاد سياسي ، اقتصادي و فرهنگي اين تسلط بر همگان آشكار گردد .
دنيا بازيچه دست سياست يهود
صهيونيسم به عنوان يك ايدئولوژي ، فعاليت هاي سياسي و تروريستي شبكه بين المللي بزرگ يهود را رهبري مي كند و اين مكتب زماني در صحنه جهاني حضور يافت كه كاپيتاليسم غربي راه گذار به مرحله امپرياليسم را بر خود هموار مي نمود . صهيونيسم از همان اوايل تشكيل با محافل قدرتهاي امپرياليستي همبستگي كامل داشت . البته در تكامل اسرائيل و سلطه صهيونيسم آمريكاييان نا خواسته بيش از كشورهاي ديگر موثر بوده اند در سال 1917 صهيونيسم هاي آمريكايي با بهره گيري از روابط خود با حكومت واشنگتن نقش بسيار موثري را در تصويب اعلاميه ((بالفور)) بازي كردند ودر سال1922 كنگره آمريكا قطعنامه ((لاج – فيش)) را كه تاييدي بر اعلاميه فوق بود به تصويب رساند و با شروع اولين اقدامات سياسي در فلسطين ، صهيونيسم هاي آمريكايي مدعي رهبري صهيونيسم بين المللي شدند طي دهه 1930 صهيونيست ها با بهره گيري فراوان از تهديد فاشيسم در اروپا دامنه تبليغات خود را گسترش دادند و جالب اين كه براي تبليغ عليه نازي ها به همان شيوه نازيسم متوسل شدند . در كتاب ((پرونده اسرائيل و صهيونيسم سياسي)) به طرز شگفت آوري شباهت اين دو ايده مورد تشريح قرار گرفته است ، اين كتاب آثارهرتزل و هيتلر را در ((دولت يهود)) و ((نبردمن)) ورق مي زند واز ((نژاد برتر)) ، ((اسرائيل بزرگ)) ، ((آلمان بزرگ)) و ((حق تاريخي)) سخن مي گويد .
در سال 1948 رؤساي سياسي آمريكا به اين نتيجه رسيدند كه استراتژي صهيونيست ها اين است كه آمريكا را در رشته عملياتي كه همواره گيترده تر و ژرفتر مي شود درگير كنند تا به تمام اهدافشان دست يابند اين سند اهداف صهيونيست ها را چنين بر مي شمارد :
1. بر قراري حاكميت يهوديان بر بخشي از فلسطين .
2. جلب موافقت قدرت هاي بزرگ با مهاجرت نا محدود يهوديان به اسرائيل
3. گسترش حاكميت يهوديان بر سراسر فلسطين .
4. گسترش حاكميت يهوديان بر اردن و بخشهايي از لبنان وسوريه .
5. برقراري سركردگي نظامي و اقتصادي يهوديان بر سرلسر خاورميانه .
در اين سند هم چنين اضافه شده كه تمام مراحل اين برنامه براي رهبران متعصب يهود كه به يك اندازه مقدس است رهبران آژانس يهود كه اكنون مهم ترين گروه يهودي است ، به طور خصوصي نزد مقامات آمريكا به وجود چنين برنامه ي اعتراف كرده اند .
اما در مورد ريشه فكري و رواني اشغال فلسطين بايد گفت ؛ موضوعي كه بيش از هر چيز ديگري رهبران متعصب صهيونيسم را آزار مي دهد ذوب شدن يهوديان در ميان ملل و اقوام ديگر ورنگ باختن هويت يهودي آنان بود . با اين نگرش ، صهيونيسم ها در درجه اول به مسئله نژاد پرستي و حتي برتري نژادي هيتلري اهميت مي دهند و پيرو اين انديشه نژادي نازي ها كه به ((پاكي خون)) اعتقاد دارند ، هستند . اين مشكل نيز بر طرف نمي گردد مگر با جمع آوري يهوديان از سراسر جهان و انتقال آنان به سرزميني متعلق به خودشان !
در راستاي تحقق اين هدف . متفكرين صهيونيسم كشور ها و سرزمينهاي مختلفي از دنيا را براي اشغال كانديدا كردند ولي نهايتا سرزمين مظلوم فلسطين را به دلايل متعددي مناسبترين محل تشخيص دادند . چرا كه :
1. وجود بيت المقدس در فلسطين مي توانست پشتوانه مذهبي بسيار خوبي را براي يهوديت فراهم آورد و از لحاظ افكار بين المللي دستيابي يهوديان را به فلسطين به عنوان سرزمين موعود يهود ، تا حدي توجيه نمايد .
2. سرزمين فلسطين از لحاظ استراتژيك از اهميت خارق العاده اي برخوردار است . آن چنان كه نيم نگاهي به نقشه ي جغرافيايي اين كشور ، مطلب فوق را تصديق مي نمايد .
3. عدم ثبات حكومت مركزي فلسطين نيز موقعيت بسيار مناسبي را براي ارتش سراپا مسلح اسرائيل فراهم مي ‌آورد تا به راحتي آن را مورد تاخت وتاز قرار دهند .
پس از تعيين مكان ، نوبت به اجراي سياست هايي رسيد كه در نتيجه اجراي آنها يهوديان كشور هاي مختلف در محل زندگي خود احساس نا امني كرده و تصميم به مهاجرت به اسرائيل مي گرفتند . شيوه تشويق مهاجرت به اسرائيل نيز متفاوت بوده . از تبليغ سرزمين موعود در بيت المقدس گرفته تا وعده زندگي و رفاه اقتصادي بالاتر و نهايتا بمب گذاري در محل زندگي يهوديان كشورهايي كه حاضربه مهاجرت نمي شدند .
2. حكومت اقتصادي صهيونيسم بر آمريكا و دنيا :
در حالي كه يهوديان فقط 5/1 درصد جمعيت فعلي آمريكا را تشكيل مي دهند اما حدود 49 درصد كل سرمايه هاي شركت هاي بزرگ آمريكايي را در اختيار دارند . آنان بيش از هر گروه ديگري در آمريكا داراي سازماندهي و تشكيلات هستند به نحوي كه داراي نفوذ گسترده در پشتيباني مالي كانديداهاي رياست جمهوري آمريكا مي باشد البته مهمترين جنبه كمك يهوديان به كانديداها نه جنبه مالي آن بلكه همكاري عملي شان است . يهوديان مبارزات انتخاباتي را رهبري مي كنند ، نطق ها را مي نويسند ، برنامه هاي تبليغاتي تلويزيوني را تهيه مي كنند ودر مورد سيست مبارزاتي كانديداها تصميم مي گيرند نتيجه آنكه مي بينيم دو نامزد رياست جمهوري (نيكسون وكندي) چنان با دقت خواست هاي صهيونيسم ها را مورد توجه قرار دادند و قول هايي به آنان مي دادند كه گاهي اين احساس به وجود مي آمد كه اينان بيشتر خواستار به دست آوردن مقام رياست جمهوري اسرلئيل هستند تا آمريكا !
چنبره اقتصادي يهود چنان گلوي مالي تبليغاتي رئيس جمهور هاي آمريكا را مي فشارد كه در صورت عدم تمكين در مقابل سياست هاي آنان ، آنان خفه خواهند شد .
[http://wiki.shafighefakeh.ir/tiki-read_article.php?articleId=818|ادامه مطلب]