سرصفحه
2ـ1ـ فرق سمبل با نشانه :
حال به تعريف سمبل و فرق آن با نشانه مي پردازيم. بدين ترتيب كه مي توان سمبل را به طور خلاصه چنين بيان كرد. «نشانه بعلاوه شناخت و معروفيت عمومي در يك مدت طولاني» به بياني ديگر هر نشانه اي را مي توان با توجه به خصوصيات موضوع طراحي و اجرا كرد. ولي سمبل به يك باره و يك شبه پديد نمي آيد و هيچ طراحي نمي تواند ادعا كند كه من يك سمبل مي سازم. رابطه بين سمبل و نشانه را شايد بتوان اين طور بيان كرد كه نشانه مي تواند سمبلي بلقوه باشد ولي نياز به گذشت زماني نسبتاً طولاني دارد به عبارتي ديگر، نقش زمان و شناخت و مقبوليت اجتماعي و معروفيت بسيار مهم است و در مورد سمبل هاي مذهبي اعتقادات مذهبي را نيز بايد به موارد قبلي اضافه كرد. يونگ سمبل را چنين تعريف مي كند:
«آنچه كه ما سمبول مي ناميم عبارت است از يك اصطلاح، يك نام يا حتي تصويري كه ممكن است نماينده چيز مانوسي در زندگي روزانه باشد و با اين حال علاوه بر معني آشكار و معمول خود معاني تلويحي بخصوصي نيز داشته باشد سمبول معرف چيز مبهم و ناشناخته يا پنهان از ماست.»
«بنابراين يك كلمه يا يك شكل وقتي سمبوليك تلقي مي شود كه به چيزي بيش از معني آشكار و مستقيم خود دلالت كند.»
براي مثال «اسم SHELL » به دليل اينكه كشتيهاي تجارتي كه از مشرق مي آمدند و با خود صدف مي آورند روي زبانها افتاد، گرچه بعدها بار صدف با نفت تعويض شد. اما اسم اوليه بر جاي ماند و براي نفت از سمبل صدف استفاده مي كردند و عده كمي از افراد از ارتباط بين نفت و صدف آگاهند.
از سمبلهاي مذهبي مي توان به سمبل مذهبي پنجه دست اشاره كرد كه از فلز مي سازند و بر سر علم ها و پرچمها نصب مي كنند و در مراسم مربوط به روزهاي عزاداري بخصوص محرم در پيشاپيش دسته هاي عزاداري حركت مي دهند.
اين پنجه به تعبيري نمادي از دست قطع شده حضرت ابوالفضل است. همچنين اشاره به پنج تن آل عبا دارد. نصب پنجه در وسط جام آب معروف به جام چهل كليد نيز بر اعتقادات خاص مذهبي تكيه دارد.
پنجه دست در حالت مشت شده در نشان دفاع مقدس آمده است. پنجه دست در حالتهاي مختلف مي تواند نشانه يا سمبلي از مفهومي خاص باشد، در حالت مشت شده مي تواند سمبلي از انقلاب، اعتراض و مقاومت باشد و يا دو دست باوقار و آرامش و نزديك به هم در جهتي مايل در اكثر اديان نشانگر روحيه مذهبي، حالت روحاني و عمل ستايش است. به هر حال ذكر مثالهايي از اين قبيل كه فراوان هم هستند مي تواند به تفاوت نشانه و سمبل و همچنين به استفاده از موضوعات سمبليك در نشانه اشاره اي هرچند گذرا داشته باشد.
گاهي طراحان براي غنا بخشيدن به مفهوم نشانه و نزديك شدن آن به باورهاي اعتقادي و فرهنگي يك جامعه از سمبولهاي مربوط به آن استفاده مي كنند، استفاده درست و همراه با شناخت از سمبولها در طراحي ها بخصوص. طراحي نشانه، نتيجه موفقيت آميزي را نيز بدنبال دارد. ولي در صورتيكه اين رويكرد فرهنگي به استفاده از سمبلها و نقوش و اساطير ملي و مذهبي نادرست باشد، و هر سمبل و نمادي را به هر نوع نشاني مبدل كردن قبل از اينكه منظور طراح و سفارش دهنده را تأمين كند، حالت وصله اي و مونتاژ يك سري عناصر ناموزون را به نشانه مي دهد؛ موضوعي كه به وفور در ميان نشانه ها مي توان يافت.
سمبول شيي است از جهان شناخته شده كه به چيزي از جهان ناشناخته اشاره مي كند، چيز شناخته اي است كه زندگي و معني چيز بيان ناشدني را بيان مي كند.
تعابيري كه از مفهوم اشياء و چيزهاي مختلف مي شود در همه فرهنگها يكسان نيست. براي مثال جغد براي عده اي عامل نحو است و براي عده اي ديگر در جايي ديگر عامل شانس و سمبل مطالعه است.
يا عدد 13 كه به عدد نحس معروف شده ولي اين معني را نمي توان منطقي دانست. اعداد سه و چهار، پنج، هفت، دوازده، چهل را مي توان اعداد سمبليك ناميد. چرا كه در آنها تعابير متفاوت و يا در بعضي مفاهيم مقدس مذهبي نهفته است. مثلاً عدد سه براي مسيحيان و عدد پنج براي مسلمانان.
آيينه، نعل اسب و سنگ و بسياري ديگر از اشياء سمبل مفاهيم خاصي و راي آنچه كه در جهان مادي و محسوس مي بينيم هستند. هر چيزي كه در اطراف ما قرار دارد صاحب دو جنبه است. جنبه مادي و حقيقي و جنبه مجازي كه معنا و مفهوم تصورات و انديشه هاي بيشتر را با آن بيان مي دارد و اين گونه انگيزشهاي ذهني خالق سمبلها هستند.
2ـ2ـ طبقه بندي موضوعي نشانه ها :
در اكثر كشورها نشانه هايي اعم از تصويري و نوشتاري وجود دارد كه از آنها به عنوان نشانه دولتي و خانوادگي استفاده مي شود. اينها معمولاً بوسيله پادشاهان يا افراد قدرتمند دولتي يا وابستگان آنها استفاده مي شده. نقش گل زنبق يا سوسن، نشان سلطنتي فرانسه، عقاب ها بسبورگ در مجارستان، گل داوودي نشان سلطنتي در ژاپن، اينها همه نشان مالكيت و تسلط بوده است. [نمونه هاي فراوان از اين گونه نشانه هاي خانوادگي وجود دارد كه در مناطق مختلف جهان بكار گرفته شده و با حك بر روي اشياء و لوازم و يا داع كردن روي بدن حيوانات مشخص كننده اموال و احشام صاحبان قدرت بوده] در قرون 17 و 18 وقتي كه حجم توليد مصنوعات با كيفيت چيني و لوازم خانگي و پارچه بافي در فرانسه و بلژيك توسعه يافت، صاحبان صنايع براي نشان دادن كيفيت و اصالت كالا و اطمينان دادن به مشتريان، از نشانهاي تجاري و نوشتاري استفاده مي كردند.
دولت نيز از اين نشانه ها حمايت جدي بعمل مي آورد. بخصوص در مورد نشان عيار طلا و نقره قوانين سختي وضع و اجرا مي شد. هرچند كمي بيش از صد سال است كه استفاده از نشانه ها و نمادها در تجارت رايج شده، براي اولين بار در نيمه آخر قرن حاضر جهت فروش وسيع محصولات، اصلاحاتي در ارتباطات و نحوه ارائه محصولات مصرفي ايجاد شد. معروفترين نشانه هاي آن دوره كوكاكولا، سانلايت، كداك فيلم بود. اما در 30 سال اخير در واقع استفاده از نشانه هاي تجاري و نمادها به حد انفجار رسيده است. زمانيكه تلويزيون پا به عرصه نهاد و در خدمت صنعت درآمد براي بار دوم بكارگيري نشانه ها سريعاً رشد يافت.
امروزه با گسترش وسيع ارتباطات جمعي و قدرت فراوان اطلاع رساني و بكارگيري آن در اقتصاد، تجارت نيز همگام با نفوذ تبليغات در اذهان، رشد يافته و نشان تجاري بعنوان يك مسئله حياتي براي كسب و كار قلمداد مي شود. بخصوص در مورد افزايش فروش مواد مصرفي مانند مواد غذايي و بهداشتي و لوازم منزل و غيره كه جلب نظر مصرف كنندگان لازم است، تبليغ نشانه امري ضروري براي شناختن محصول از جانب مشتري محسوب مي شود و همچنين رقابت با محصولات مشابه را امكان پذير مي سازد. انواع ديگر نشانه ها را بسته به موضوعي كه دارند مي توان نام برد، نشانه هاي صنعتي، آموزشي، سياسي، اجتماعي، علمي، فرهنگي و هر آنچه كه در زير بخشهاي مربوط به اين مقولات است.
در جوامع مختلف مؤسسات و يا گروه ها و مشاغل و فعاليتهاي فردي و يا جمعي، انتفاعي و يا غيرانتفاعي لازم است، براي ارتباطاتشان با افراد ديگر و جامعه، نشانه اي داشته باشند. بنابراين وسعت و تنوع نشانه ها را در اين بخش مي توان با انواع موضوعات مختلف مورد نياز و مطرح در اجتماع برابر دانست و طبقه بندي كرد. بسته به جنبه هاي گوناگون يك نشانه گاهي لازم است كه چند موضوع مختلف در هم ادغام شوند. مثلاً نشانه اي هم علمي، هم سياسي و هم اجتماعي است. مانند نشانه سازمان ملل كه اهداف آن، آشكارا در نشان اختصاصي اش بيان شده است.
2ـ3ـ طبقه بندي فني نشانه ها :
نشانه ها انواع مختلف دارند كه اگر رسامي و مصورسازي را ملاك عمل قرار دهيم، آنگاه مي توان آن را به دو بخش ترسيمي و غيرترسيمي تقسيم كرد. منظور از ترسيمي كليه كارهاي لازم براي تجسم يك تصور است.
بخش ترسيمي خود شامل سه گروه «مصور ساده»، «مصور سمبليك» و «مصور مجرد» است كه بنا بر ارتباط تخصصي كه اين گروه ها با رشته گرافيك دارند محور اصلي بررسي ها را تشكيل مي دهند.
لازم به ذكر است كه نشانه هاي نوشتاري نيز مي توانند در زمره ترسيمي ها قرار گيرند. (از نظر فني)، اما به دليل منفك سازي مرز نوشتار از تصوير اين بخش را جداگانه بررسي مي كنيم.
بخش غيرترسيمي در اصل يك نوع بررسي ريشه اي در نشانه هاست و در حقيقت نشانه هاي ترسيمي بوجود آمده و مبدل شده نشانه هاي غيرترسيمي هستند.
نشانه هاي غيرترسيمي خود به دو بخش ديداري و شنيداري تقسيم مي شوند كه هر يك از آنها نيز به دو نوع طبيعي و مصنوعي تقسيم مي شوند.
پس بنا بر تقدمي كه نشانه هاي غيرترسيمي از نظر زمان بر ترسيمي دارند در اينجا هم بررسي را از غيرترسيمي آغاز مي كنيم.
2ـ4ـ نشانه هاي غيرترسيمي :
معمولاً يك پيام نوعي زبان رمزي است كه بواسطه دريافت شكلي از كلمات يا مشاهده مناظر و تصاوير و شنيدن صداها انتقال مي يابد.
طبيعي ترين واكنش دو انسان در هنگام برخورد با هم، برقراري ارتباط از طريق چشمان و عمل ديدن است. نوزادي كه هنوز از آموزش رمزهاي ارتباطي بي خبر است با چشم و طرز نگاه با مادر و اطرافيان خود ارتباط ديداري برقرار مي كند. بشر اوليه نيز قبل از گرفتن ارتباط كلامي ارتباط بصري را به طريقي كه بيان خواهد شد ايجاد كرده است.
دومين روش ارتباط گيري از طريق صداست. به روش شنيداري و از حالت صداها پي به حالات و هدفهاي يكديگر مي بريم.
شايد اگر افراد ميانسال در يك فضا (مثلاً سالن انتظار فرودگاه) و از مليتهاي گوناگون براي مدتي در كنار هم قرار بگيرند بجز سكوت و تماشاي يكديگر نتوانند ارتباطي با هم برقرار كنند. هرچند كه آموزشهاي ملي هم ديده باشند. در صورتيكه كودكان با نژادها و مليتهاي مختلف به راحتي معضل ارتباطي بين خود را حل كرد و منظورشان را به هر وسيله ممكن مي فهمانند. با طرز نگاه كردن، حركات بدن و انواع حركات دست و پا و صداهايي مثل فرياد و گريه و خنده و خواهش را توأم كرده و به مقصود خود مي رسند.
علت شباهت رفتار كودكان آموزش نديده به بشر اوليه بي اطلاعي آنها از روشهاي ارتباط گيري قراردادي، مخصوص اجتماعات امروزي است و توسل به شيوه هاي طبيعي و عزيزي و روشهاي ابتدايي است كه براي اكثر انسانها قابل درك است و به همين علت دانشمندان علوم ارتباطات و طراحان به بنيادي ترين روشهاي ارتباطي توجه دارند.
2ـ4ـ1ـ نشانه هاي ديداري :
هر آنچه كه بوسيله چشم ديده مي شود اين بخش را شامل مي شود. علايم ديداري را مي توان به دو بخش طبيعي و مصنوعي تقسيم كرد. علايم طبيعي ديداري، ارتباطات چشمي و اشارات خاص بين دو نفر كه با چشم و يا دست انجام مي شد. (زبان ناشنوايان كه با لب خواني و دست و حركات مفهوم مي شود علامت ايست كه با اشاره دست پليس راهنمايي و رانندگي داده مي شود و براي همه قابل درك است.)
از علايم طبيعي ديداري مي توان به ردپاي حيوانات اشاره كرد. يك شكارچي ماهر از ردپاي حيوان به نوع جنس، سن، جهت حركت، وزن و حالات حيوان در هنگام حركت پي مي برد. مثلاً در حال كمين يا فرار بوده است.
علايم ديداري مصنوعي :
گسترش جوامع باعث پيچيده تر شدن ارتباطات مي شد و ارتباط رو در رو نمي توانست به تنهايي پاسخگوي نيازهاي روزافزون بشر باشد، لذا علايمي ايجاد كرد كه بتواند استفاده جمعي داشته باشد و قدرت انتقالش تا فاصله هاي دور و براي افراد كثير قابل درك باشد. ايجاد دود در روز و آتش در شب و علامتهاي ديگر كه قابل رؤيت باشند را به كمك گرفت. (سرخپوستان پيامهاي خود را با ايجاد دود به شكلها و رنگهاي خاص تا مسافتهاي دور منتقل مي كنند كه براي هر بيننده اي از قبيله شان مفهوم خاص و قراردادي دارد.)
از جمله علايم ديداري امروزي مي توان علايم نوري را مثال زد. چراغ راهنمايي در تقاطع ها با نورهاي قرمز و زرد و سبز مفهوم ايست، احتياط و حركت را در جوامع شهري انتقال مي دهد.
2ـ4ـ2ـ علايم شنيداري :
علايم و نشانه هاي شنيداري را نيز مي توان به دو بخش طبيعي و غيرطبيعي تقسيم كرد. از جمله صداهاي طبيعي، صداي انسان و حيوان و آواي طبيعي هستند.
علايم شنيداري طبيعي:
زبان قبل از اينكه به صورت كلامي، مكتوب شود به صورت گفتاري بوده. قدمت زبانهاي گفتاري بيش از نوشتاري است. هم اكنون ما در كشورمان گويشهاي مختلفي را داريم كه ارتباط بين اقوام مختلف را برقرار مي كنند ولي مكتوب نيست. مانند لُري ، گيلكي و غيره.
پس نوع صداي انسان علاوه بر بيان حالات اوليه و واضح مانند خوشحالي و خشم و كمك خواهي و دفاع و هيجان، به صورت زبان گفتاري ارتباط برقرار مي كند. اگر حجم ارتباطات صوتي و گفتاري را با حجم ارتباطات نوشتاري مقايسه كنيم در مي يابيم كه بيشتر با گفتن و شنيدن امور ارتباطي روزانه را انجام مي دهيم تا به صورت كتبي و نوشتاري.
زوزه، غُرش، ناله، حالت آمادگي براي حمله، همه اينها را در حركات، سكنات و صداهاي مختلفي كه يك حيوان ايجاد مي كند مفاهيم خاصي دارد. از صداهاي طبيعي مي توان ترنم باران، صداي آبشار و موج هاي دريا و توفيدن طوفان را نام برد. ما از طريق شنود آنها پي به وضع هوا و اقليم موجود مي بريم. بدون اينكه منظره آنجا را ديده باشيم.
علايم شنيداري مصنوعي:
از علايم و صداهايي كه مصنوع بشر است در صورت شنيدن مفاهيم خاصي به ذهن متبادر مي شود، صداي بوق و يا آژيرخطر، علايم مرس، زنگ درب و تلفن، موسيقي و كليه صداهايي كه به طور حساب شده و قراردادي توسط مصنوعات بشر توليد مي شود.
ناگفته پيداست كه در اين تقسيم بندي قراردادي بودن علايم و نشانه ها به طبيعي و يا مصنوعي بودن آنها، ارتباطي ندارد. چرا كه علايم طبيعي را نيز مي توان به صورت قراردادي استفاده كرد. مانند آواها و گويشهايي كه مورد استفاده اقوام مختلف هستند و در هر يك از آنها قراردادهاي خاصي موجود است.
2ـ5ـ نشانه هاي ترسيمي :
علايم ديداري و شنيداي چون بواسطه چشم و گوش دريافت مي شوند و فاصله و زمان خاصي را لازم دارند تا انتقال يابند و همچنين نياز به وجود فكري است كه اين علايم را در زمان مناسب ايجاد كند، لاجرم اين تكرارها توسط اشخاص مختلف، علايم را دچار تغيير مي كرد. براي تثبيت، همچنين ممكن ساختن رؤيت علايم در همه زمانها و جلوگيري از امتزاج و مخدوش شدن آنها ترسيم علايم و نشانه ها بصورت تصويري و اختصاص دادن هر علامت و نشان به مفهومي مشخص كاري الزامي بود.
لذا، به همين منظور بخشي از نشانه ها و علايم با هدف تسريع درك عمومي، از مفاهيم ضروري و ساده مصور شد. علت نامگذاري اينگونه نشانه ها به عنوان ترسيمي اين است كه نشانه هاي تصويري گاه با تكنيكهاي عكاسي تهيه مي شوند. بطوريكه عكس موضوع را به عنوان نشانه بر مي گزينند. ولي به دليل اينكه ما نشانه را به عنوان بخشي از طراحي گرافيكي در نظر داريم تنها به ذكري كه شد اكتفا مي كنيم.
(امتياز علايم بصري در آن است كه مستقيماً و بلاواسطه معناي خود را به بيننده القاء مي كنند و درست همين كيفيت است كه امتياز و بعد جديدي را در ارتباط بصري بوجود آورده است. كيفيتي كه باعث مي شود بيننده بلافاصله و بدون نياز به كتاب لغت معنا و يا پيام خاصي را با مشاهده آن علامت دريابد.)
كودكان قبل از سخن گفتن و مدرسه رفتن، نقاشي مي كنند و اينگونه بيان تمايلات و آرزوها توسط بشر اوليه نيز تجربه شده. ترسيم و تصويرگري سريعترين و صريح ترين نوع مفهوم نگاري است از آغاز تمدن تا كنون كه ارتباطات جمعي ماهواره اي و مسافرتها و آموزشهاي وسيع بين المللي گسترش يافت، در صدد برقراري تفاهم جهاني هستيم. ولي مشاهده مي شود كه هنوز هم زبان تصوير گوياتر از هر نوع نوشتار مفهوم را بيان مي كند.
مليت هاي مختلف در زمان همايش هاي بين المللي نظير مسابقات و سمينارها و [يا در ترمينالهاي بين المللي، نظير] فرودگاهها و غيره حداقل نيازهاي شخصي و اوليه خود را مي بايستي با مراجعه به تصاوير و علايم راهنما مرتفع سازند بدون مشكل پرسيدن از اين و آن و اتلاف وقت كه به دليل ناآشنايي آنان به زبان كشور ميزبان رخ مي دهد.
علاوه بر موارد فوق هر شخصيت حقيقي يا حقوقي براي معرفي خود به يك نشانه احتياج دارد كه هويت حرفه اي يا ماهيت وجودي او را مشخص سازد. اين نشانه ها مي تواند شامل امضاي شخصي، نشان خانوادگي، تجاري، فرهنگي، ملي و حتي بين المللي باشد.
حدود يك قرن است كه تجار و بازرگانان دنيا براي معرفي كالاها و خدمات خود از نشانه به عنوان مارك تجارتي Trademark استفاده مي كنند. نشانه هاي تجاري به دو بخش تصويري و نوشتاري تقسيم مي شوند كه هر يك از اين بخشها بسته به نوع استفاده به زيربخشهاي كوچكتر تقسيم مي شوند كه به تفصيل توضيح داده مي شود. نشانه هاي تصويري خود به سه بخش مصور ساده، سمبليك و مجرد تقسيم مي شوند.
2ـ5ـ1ـ نشانه هاي مصور ساده :
همانطور كه از نامش پيداست، اينگونه نشانه هاي تصويري، تصورات ساده را تجسم عيني مي بخشند و بسته به نوع تصورات طبقه بندي مي شوند. زماني كه تصورات، مفهومي ساده و گويا دارند، نشانه هاي مصور عبارتند از: تصوير خلاصه شده شبيه افراد، اشياء، حيوانات، طبيعت و يا نوع خاصي از توليدات و خدمات كه مي توان به راحتي با يك تصوير ساده شده مفهومشان را بيان كرد. براي مثال نشانه توليدات و بافته هاي پشمي را با يك گلوله كاموا نشان مي دهند.
2ـ5ـ2ـ نشانه هاي مصور سمبليك :
چنانچه در بخش سمبل اشاره شده وسعت و توان بيان اشكال سمبليك وراي ظاهر آنها است و مي توانند بطور غيرمستقيم مفاهيم وسيعي را بيانگر باشند. در نشانه هاي مصور سمبليك رابطه صوري الزاماً مستقيم نيست و اكثراً بطور غيرمستقيم مفهوم را بيان مي كنند.
تصاوير اسطوره اي كه در فرهنگ هر ملتي معناي خاص براي او دارد. در زمره اينگونه نشانه ها هستند. تصاويري از حيوانات مختلف مانند بز، شير، عقاب، سيمرغ، اژدها و اشياعي مانند صليب، شمشير، داس و چكش و گياهان مانند زنبق، شاخه زيتون و بسياري از پديده هاي طبيعي مانند خورشيد، ماه، ستاره.
كاربرد نشانه هاي سمبليك به عنوان نشانه نجابت خانوادگي قرنها معمول بوده همچنين در نشانه هايي كه مليت خاصي مطرح است بيشتر از اين روش بيان تصويري استفاده مي شود. گاهي سمبلي به مفهوم وسيعي دلالت دارد و براي اينكه به موضوع خاصي آنرا نسبت دهنده براي وضوح بيشتر مطلب، توسط طراح، تغييراتي جزعي در آن داده مي شود.
2ـ5ـ3ـ نشانه هاي مصور مجرد :
گروهي از نشانه ها، تصويري تجريدي دارند. بدين معنا كه مفهوم و تصور پيچيده اي را مي خواهند بيان كنند كه رابطه عيني مشخصي با اشياء يا افعال ندارند و يا وسعت مفهوم موضوع در يك تصوير ساده نمي گنجد. در اينگونه موارد از اشكال مجرد استفاده مي شود و به تدريج و به مرور زمان به عنوان نشان آن موضوع تثبيت مي شود.
غالب نشانه هايي كه از اشكال هندسي بهره مي گيرند يا بعضي از علايم راهنمايي رانندگي مثل علامت خطر، توقف ممنوع يا ورود ممنوع. و يا گروه كثير نشانهاي قراردادي علوم مختلف مثل رياضي، آمار، نجوم (= + % – × 🙂 اينگونه نشانه هاي ترسيمي كه براي علوم مختلف بصورت قراردادي طراحي مي شوند و غالباً به صورت رمزهايي كه درك آنها با مراجعه ره راهنماهاي ضميمه شده امكان دارد و همچنين به خاطر /// آنها مستلزم آموزش و تكرار است. نشانه هاي تجريدي قراردادي محسوب مي شوند و مي توان آنها را حد فاصل نشانه هاي تصويري و نوشتاري دانست.
بعضي علايم و نشانه ها از امتزاج انواع مختلف بوجود آمده اند. براي مثال علايم محيطي با علايم رانندگي كه بعضي از نشانه تصويري، تجريدي، نوشتاري و حتي سمبليك را بكار مي گيرد تا مفهوم را بيان كند و اينگونه استفاده ها باعث بوجود آمدن فصل مشترك هايي در بين بخشهاي مختلف مي شوند.
2ـ5ـ4ـ فصل مشترك هاي انواع نشانه هاي مصور :
اگر سه بخش نشانه هاي مصور از نوع مصور ساده، مصور سمبليك و مصور تجريدي را به صورت سه نورافكن تصور كنيم كه براي روشن كردن ماهيت و مفهوم موضوع مورد نظر در اختيار طراح باشد و اين سه نورافكن از خاموشي كامل تا درجات بالايي از روشنايي قابليت تنظيم داشته باشند، آنگاه مي توان چنين نموداري براي فصل مشترك هاي انواع نشانه هاي مصور رسم كرد.
«نمودار (2ـ1) فصل مشترك هاي انواع نشانه هاي مصور»
بسته به مفهومي كه مي خواهيم بيان كنيم مي توانيم تنها يك بخش را روشن و ديگر بخشها را خاموش و يا اينكه با شدت و ضعفي كه جنبه هاي مختلف يك موضوع را بتوان بيشتر روشن ساخت در فصل مشترك هاي دو يا سه بخش كار كرد.
براي اينكه واضح تر مطلب بيان شود مثالهايي را كه به فصل مشترك بخشها مربوط مي شود را بيان مي كنيم.
الف) فصل مشترك بين سه بخش مصور ساده، مصور تجريدي و مصور سمبليك منطقه 1 :
درمنطقه 1 علامت صليب سرخ به شكل بعلاوه نشان مصور ساده اي است كه در پيكتوگرامها به عنوان امدادرساني مفهومي سمبليك و هم مجرد دارد. زيرا كه شكل + رياضي را دارد و مفهوم تجريدي از صليب در اينجا ارائه شده و يا نسان راديو تلويزيون هم چشم و هم دهان است و مفهوم سمبليك دارد و از نظر سادگي به تجريد رسيده.
ب) فصل مشترك بين مصور ساده و مصور تجريدي منطقه 2 :
نشانه هاي خورشيد و ماه ضمن مصور بودن تجريدي هم هستند. خورشيد را مي توان با چندين شعاع و ماه را با يك خط منحني نشان داد. بستگي دارد كه نشانه ها به كدام بخش متمايل باشند داراي شكلي ساده شده باشند و يا كاملاً به سمت تجريدي شدن متمايل باشند. مثلاً تصوير انسان به يك دايره و خط تبديل شود.
ج) فصل مشترك بين مصور تجريدي و مصور سمبليك منطقه 3 :
نشانه اطلاعات كه از علامت سؤال گرفته شده يك نشانه مجرد و سمبليك است و در پيكتوگرام ها استفاده مي شود. همچنين علامت «تيك» براي توجه دادن و صحيح بودن استفاده شود كه هم تجريدي و هم سمبليك است. يا نشانه تأتر كه هم صورت ها تجريدي كار شده اند و هم سمبل تأتر است. اشكال هندسي مثل علامت خطر كه يك مثلث قرمز است و مثلث يك شكل سمبوليك همچنين تجريدي است.
د) فصل مشترك بين مصور سمبليك و مصور ساده منطقه 4 :
نشانه دست به شكل مشت، علامت دفاع و انقلاب به شكل V علامت پيروزي هم مفهوم سمبليك دارند و هم با موضوع رابطه تصويري مستقيم دارند. نشان بز كه ساده شده است و مفهوم سمبليك آن بواسطه شباهتي است كه بز روي جام سفال دارد.
000000
ميليونها روش وجود دارد، ممكن است به عكسي ريشخند بزنيد، با آن شوخي كنيد، مجذوب اش شويد، عكس العمل مشابهي وجود ندارد ولي انتخاب هاي متفاوتي هست.
PI : برترين ويژگي و رويكرد در عكاسي از نظر شما چيست؟
ـ پول، شهرت، جايزه و يا يادگيري جلوه هاي جديدي نيستند. آنچه هست، تفاوت ديد از دريچة دوربين و كشف پيوستگي عناصر و روابط بين مردم از زاوية جديد و يا ارتباطات رنگي نو است ـ براي عكاسي شدن و يا يادگيري به شما مدركي مي دهند كه نشان دهندة تجربه تان باشد در حالي كه عملاً آن تجربه وجود ندارد. ـ
PI : جايي گفته بوديد از فيلترها استفاده نمي كنيد. حتي براي دو بعدي ها؟
ـ زماني استفاده مي كنم كه مجبور باشم ـ من به دنبال نشان دادن آني هستم كه مي بينم، نه ساختن اش ـ به شما آنچه را بدان توجه نكرده ايد را ارائه مي دهم ـ چگونه مي توانم؟ عكاسان بايد سؤال كنند، چگونه مي توان خندة مدل را بدون نشان دادن دندانهايش تصوير كرد يا منظرة خانه اي بدون اتومبيل قرمزرنگي جلوي آن چگونه بهتر به نظر مي رسد؟
عميق فكر كنيد و سؤالهاي جديد بپرسيد. به عنوان يك عكاس مي توانيد زيستن در طبيعت و احساسات انساني را نشان دهيد. اما چگونه زيبايي و زشتي را در اصطلاحات بصري توصيف مي كنيد؟ مرگ چيست و چرا انسان زندگي پس از مرگ را با توصيفات منطقي اثبات مي كند؟ به طور خلاصه از مدلهاي خانگي سؤالهاي بزرگ بپرسيد.
ـ دانل مايلكز اين گونه مسائل را امتحان كرده وبه دروازه هاي افسانه اي خلاقيت و آفرينش هنري، جايي ميان مرزهاي عكاسي و فلسفه رسيده است ـ برخلاف هم عصرانش به طور عميقي در ضمير ناخودآگاه براي يافتن آخرين معني زندگي و هنر نفوذ كرده است ـ خود مي گويد: هنگامي كه مردم از من مي پرسند چكاره ام، مي گويم رسماً يك هنرمندم كه به عنوان يك عكاس شناخته شده ام !
مايلكز با توصيف موفقيت خلاقانه اش در زندگي مي گويد: «من يك اكسپرسيونيست هستم. بدين معني كه يك عكاس. نويسنده و يا نقاش نيستم. كسي هستم كه ترجيح مي دهد، شخصي كه بر طبق احتياجاتش به مقصود مي رسد.»
او خود را به عنوان يك عضو غيرمعمول در دنياي فتوگرافيك مي يابد. بسياري از عكاسان به گفتة وي به گونه اي ناخودآگاه درگير اصطلاحات سياسي مي شوند. ولي مايلكز از يك گوينده بصري و سمبل نظريات و تفاسير به موفقيت انتقال انسان مي رسد ـ به عنوان مثال مي گويد: براي نشان دادن احساس غم يك زن، گريه مفهومي را القا نمي كند. عمق احساس اندوه پيام رسان است ـ مايلكز در 26 سالگي با دوربين قرضي براي ديدن جنگ سرد و ماجراهاي پشت پرده آن وارد خاك روسيه شد. در شرايطي كه بسياري اين سفر را خطرناك و احمقانه مي دانستند براي گرفتن و ثبت تصاويري از مردماني كه دشمن انگاشته مي شدند در اطراف شهر مينسك (Minsk) سرگردان شد و از ملاقات هاي افراد عادي عكس گرفت كه البته خود انقلابي براي ارتش و خلاقيتي ماندگار در پذيرش ريسك را به ارمغان داشت ـ
مايلكز به نيويورك بازگشت به منظور ادامة عكاسي به شيوه اي كه آرزويش را داشت، براي به تصوير كشيدن رازها و حالات دروني انسان ـ در شرايطي كه عكاسي در دهة 60 به سوي سبكي پيكره وار و تزئيني سوق داده مي شد او با حس آزادي و تجربه به دنبال يافتن آرزو، زمان، جواني و مرگ رفت ـ به دنبال اصطلاحات نبود، سؤالي نداشت و ندارد، وي با هنرش مي پرسد، نه سؤالهاي منطقي و مباحثه و چه چيزي مي تواند حائز اهميت تر از اين باشد؟
وي سعي بر آن داشت تا ارتباطي ميان تخيلات و عكاسي بوجود آورد، براي مايلكز بزرگترين ويژگي و اهميت عكاسي تنها انتقال احساسات نبوده، بلكه وارد كردن بيننده به يك امتحان دروني دربارة نظريات و پرسيدن سؤالاتي است كه محدودة وسيعي را شامل مي شود و متقابلاً براي اين امر خود او بايد راه هاي بي نتيجه و متفاوتي را طي مي كرد.
مايلكز مي نويسد: من بيشتر رد شدم تا موفق شوم، در راهي كه كسي با عكاسي از غروب خورشيد هرگز رد نمي شود … تعداد كثيري از منتقدان و حتي دانشجويان عكاسي كارهاي او را ملامت كرده و معتقد بودند مايلكز هنر را منحصراً براي سبك خود مي پندارد. مايكلز مي گويد: اگر من مي خواستم به آنچه مردم درباره ام فكر مي كردند توجه كنم هرگز حتي به برخي از موفقيت هايي كه بدان ها رسيده ام نزديك هم نمي شدم.
او براي بيش از 4 دهه بيشتر دربارة عكاسي سؤال پرسيد تا آنكه جواب دهد و اكنون در سن 60 سالگي مايلكز معتقد است عكاسي فاقد توصيف است و نمي توان وانمود به جواب دادن كرد. اما وي با بي قراري كار كرده و نظرياتش را به مشورت گذاشته و تا رسيدن به هدف بدون هيچ معطلي ادامه داده است. آرامش در عين خلاقيت به او اجازه داده تا از سانسور كردن خود بپرهيزد و به محض نمايش و يا چاپ آثارش به سوي هدفي بديع تر حركت كند.
در آن مايلك اين گونه مسائل را امتحان نكرده و به دروازه هاي افسانه اي خلق ميان مرزهاي عكاسي و فلسفه رسيده و برخفلاف هم عصرانش به طور عميقي در ضمير ناخودآگاه براي يافتن آخرين معني زندگي و هنرش نفوذ كرده است. او خود مي گويد: هنگامي مردم از من مي پرسند چكاره ام، مي گويم رسماً يك هنرمندم كه شناخته شده ام به عنوان يك عكاس! مايلكز با توصيف موفقيت خلاقانه اش در زندگي مي گويد: (من يك اكسپرسيونيست هستم. بدين معني كه يك عكاس ، نويسنده يا نقاش نيستم. كسي هستم كه ترجيح مي دهد شخصي كه بر طبق احتياجاتش به مقصود مي رسد.)
او خودش را به عنوان يك عضو غيرمعمول در دنياي فتوگرافيك مي يابد. بسياري از عكاسان به گفتة وي به گونه اي ناخودآگاه درگير اصطلاحات سياسي مي شوند. ولي مايلكز از يك گوينده بصري و سمبل نظريات تفسير نشده به موفق به انتقال يك انسان مي شود. به عنوان مثال مي گويد: براي نشان دادن احساس اندوه يك زن گريه مفهومي را القا نمي كند، عمق احساسات پيام آور است.
بر طبق نظريات دوران مايلكز كه ملقمه اي از متافيزيك و تجسمات زيركانه مادي را در بر مي گرفته است با يك بازي صورت عكس ها را تغيير مي داده اند. براي بيش از 4 دهه وي بيشتر دربارة عكاسي سؤال مي پرسيد تا اينكه جواب دهد و اكنون در سن 60 سالگي مايلكز معتقد است عكاسي فاقد توصيف است و نمي توان وانمود به جواب دادن نكرد. مايلكز در 26 سالگي با دوربيني قرضي براي ديدن جنگ سرد و ماجراهاي پشت پرده آن وارد خاك روسيه شد، در شرايطي كه بسياري اين سفر را خطرناك و احمقانه مي دانستند براي گرفتن و ثبت تصاويري از مردماني كه دشمن انگاشته مي شدند در اطراف شهر مينسك (Minsk) سرگردان شد و تنها ملاقات افراد عادي را ثبت كرد كه البته خود انقلابي براي ارتش و خلاقيتي ماندگار در پذيرش ريسك را به ارمغان داشت. مايلكز به نيويورك بازگشت به منظور ادامة عكاسي به شيوه كه آرزوهايش را ارضا مي كرد. براي به تصوير كشيدن رازها و حالات دروني انسان. در شرايطي كه عكاسي در دهة 60 به سوي سبكي پيكره وار و تزئيني سوق داده مي شد او با حس آزادي و تجربه بدنبال يافتن آرزو، زمان، جواني و مرگ رفت. به دنبال اصلاحات نبود. سؤالي نداشت و ندارد وي با هنرش مي پرسد، نه سؤالهاي منطقي و مباحثه و چه چيزي مي تواند حائز اهميت تر از اين باشد؟
وي سعي بر آن داشت تا ارتباطي ميان تخيلات و عكاسي بوجود آورد، براي مايلكز بزرگترين ويژگي و اهميت عكاسي تنها انتقال احساسات نبوده، بلكه وارد كردن بيننده به يك امتحان دروني دربارة نظريات و پرسيدن سؤالاتي است كه محدودة وسيعي را شامل مي شود و متقابلاً براي اين امر خود او بايد راه هاي بي نتيجه و متفاوتي را طي مي كرد.
مايلكز مي نويسد: من بيشتر رد شدم تا موفق شوم، در راهي كه كسي با عكاسي از غروب خورشيد هرگز رد نمي شود … تعداد كثيري از منتقدان و حتي دانشجويان عكاسي كارهاي او را ملامت كرده و معتقد بودند مايلكز هنر را منحصراً براي سبك خود مي پندارد. مايكلز مي گويد: اگر من مي خواستم به آنچه مردم درباره ام فكر مي كردند توجه كنم هرگز حتي به برخي از موفقيت هايي كه بدان ها رسيده ام نزديك هم نمي شدم.
وي با بي قراري كار كرده و نظرياتش را به مشورت مي نشست و تا رسيدن به هدف بدون هيچ معطلي ادامه مي داد. آرامش در عين خلاقيت به او اجازه داده تا از سانسور كردن خود بپرهيزد و به محض نمايش و يا چاپ آثارش به سوي هدفي بديع تر حركت كند.
تصويرسازي كتاب :
Encyclopedia Blritannia _ Wklliam Bentons publisher 1973 – Vol 11 _ P. 1096
تصويرسازي ريشه در نوشته هاي مصور مصر باستان دارد كه به عنوان كتاب مردگان همراه با مرده دفن مي گرديد. به جزء ويرژيل واتيكان و ايليا ميلان (قرن 4 م) از روم باستان چيز كمي به جاي مانده است. الماس سوترا قديمي ترين تصويرسازي چاپي در 868 م. در حين پديد آمده است كه همراه با كليشه هاي حكاكي شده (چوبي) در موزة بريتانيا نگهداري مي شود. در غرب هرچند كه در اواخر قرن 14 حكاكي روي چوب براي چاپ بر روي كارت هاي بازي مورد استفاده قرار مي گرفت، تا زماني كه حروف چاپي جا به جا شوند تا ميانة قرن 15 ساخته نشده بود.
كليشة چوبي تصاوير هم در چاپ كتاب به كار گرفته نشد و از اين زمان به عبد حكاكي چوبي بصورت متن همراه با تصويرسازي به تعداد زيادي براي چاپ كتاب ساخته شد. كتاب uirich Boners Der Edelstein (1461 م.) توسط Albrecht ptister of Bamberg را مي توان اولين كتاب تصويرسازي شده چاپي در نظر گرفت كه در آن تأثير ابزارهاي نخستين بر كار طراحي كليشه ها مشهود است. از اين رو تصويرسازي هاي چاپي اوليه نمي توانستند در مقايسه با كارهاي مينياتور دستي قابل توجه باشند.
همچنين در كارهاي چاپي اوليه عملاً از رنگ صرفنظر مي شد در پاره اي از مواد رنگ بطور دستي وارد مي شد. ولي با وجود اين مشكلات در آلمان و ايتاليا كتاب هاي نفيسي با تصاوير چاپ رنگي به چاپ رسيد. مانند:
(1457) Mainz Psalter و Hypneratomachia و Peliphili در 1499 توسط آلدوس Aldus اسپانيا و هلند به مقدار كمي در تاريخ اوليه ي تصويرسازي مشاركت نمودند. ولي انگلستان هيچگونه كاري از خود نشان نداده است. در اوايل قرن 16 با حضور مس در زمينة حكاكي، هنرمنداني چون هولباين و دورر كه كارهاي حكاكي از روي طرحهاي خود را خود انجام مي دادند به استاداني براي حكاكي سپردند. مخصوصاً در كتاب هايي مانند Great passion (1510ـ1499) و Little passion (1511) از دورر.
تصويرسازي هاي ايتاليايي در اواسط قرن 16 از نظر سبك و فن با آلمانيها تفاوت يافت. جفري توري تحت تأثير ايتاليا آنچنان منقلب گرديد كه نه تنها وضع كتاب را در فرانسه بلكه در تمام اروپا تغيير داد.
از ميان چاپگرهاي فرانسه بزرگترينشان در آنتورپ عموماً زيرنظر يك هلندي به نام كريستف پلانتين (1589ـ1555) بود. مانند Biblia polyglotta در 1568 كه بعضي تصويرسازي هاي اين كتاب گراورهايي ساخته شده بود كه بيش از يك تصويرساز روي آنها كار كرده بود. در سال 1559 پلانتين كتاب Pompe funebre charles V كه يكي از يادنامه هاي /// مذهبي بود را ارائه نمود. اين يادنامه و كتابهايي در زمينة معماري، آناتومي و سواركاري شناسنامة قرن 16 در ايتاليا، فرانسه و هلند گرديد.
علاوه بر اينها در سال 1612 به مناسبت درگذشت ملكه ي اسپانيا در فلورانس كتاب هايي منتشر گرديد كه توسط ژاك كالوت تصويرسازي شده بود. Pompa introitus Ferdinandi (1641) توسط روبنس و Maneige Royal (1623) توسط كريسپين دو پاس تصويرسازي و در فرانسه منتشر گرديد. از نيمة دوم قرن 16 يك مدرسة بومي در انگلستان شروع بكار كرد و در قرن بعد تصويرساز بزرگي همچون فرانسيس بارلو با ارائه Aesop كاري قابل توجه در برابر ساير كارهاي اروپايي انجام داد.
هرچند كه اولين كليشه هاي چوبي باقي مانده متعلق به چين و اولين حروف قابل جا به جايي متعلق به كشور كره مي باشند ولي كتاب هاي بسيار كمي تا قرن 16 با تصويرسازي در شرق به چاپ رسيده است. در ميانة قرن 16 كتاب هاي بسياري با تصويرسازي هايي بي نهايت زيبا در چين به چاپ رسيده حتي در 1605 كتابي در 5 رنگ كليشه سازي شده است. و سه سال بعد در ژاپن كتابي به نام Ise monagutari كه به نظر مي رسد توسط تصويرساز و هنرمند مشهور Koetsu تصويرسازي شده باشد و يكي از اولين كتاب هاي تصويرسازي شده در ژاپن است پديد آمد.
در اين دوران هنرمندان ژاپني علاقه بيشتري نسبت به چيني ها به حكاكي روي چوب نشان دادند و نام مدرسة Ukiyo _ e به خاطر كليشه هاي چوبي رنگي قابل اشاره است. هرچند كه چاپ رنگي قابل اشاره است. هرچند كه چاپ رنگي در مراحل جداگانه صورت مي گرفت و بعضي از آنها در كتاب بطور آشكار ديده مي شد. يكي از اولين هنرمندان اين مدرسه به نام Moronobu بيش از 150 جلد كتاب تصويرسازي نمود كه بيشتر آنها سياه و سفيد بود.
مسجد كبود شهر ايروان :
دو كشور ايران و ارمنستان روابط دوستانة تاريخي عميقي با هم داشته و دارند. مردم اين دو كشور در طي قرون متمادي و تماسها و برخوردهاي متفاوت، اثرات بسيار زيادي بر روي يكديگر نهاده اند كه اثرات فرهنگي بيش از هر چيز ديگر، قابل تأمل مي باشند.
هرچند مقولة فرهنگ، مبحث بسيار وسيع و پيچيده ايست، ولي يكي از مظاهر آن خواه ناخواه جنبه هاي مذهبي در هر قوم و مليتي است. مردم ارمنستان گرچه ملتي با مذهب مسيحيت هستند، ولي در كشور آنان و در پايتخت آن، يكي از زيباترين مساجد و يكي از باشكوه ترين نمونه هاي معماري قرن هيجدهم ميلادي قرار گرفته است.
اين مسجد كه به «مسجد كبود» يا «مسجد حسين علي خان» معروف است، بنا به گفته ها و شواهد در سال 1179 هجري قمري. مصادف با 5ـ1764 ميلادي ساخته شده و به سبب كاشيهاي آبي رنگ به كاررفته در آن به «مسجد كبود» معروف شده است. اين مسجد به هنگام ساخت، در كنار بازار و ميدان قديمي شهر ايروان قرار داشت كه امروزه به خاطر سبك جديد معماري شهر، فقط مسجد از ان مجموعه به جا مانده است.
مسجد داراي چهار ايوان بوده و طول و عرض آن 5/66 × 97 متر است. شبستان و صحن اصلي داراي گنبدي بزرگ با كاشيهاي آبي فيروزه اي است كه در سمت جنوبي محوطه واقع شده و داراي پنجره هاي مشبك با شيشه هاي رنگين است كه زيبايي خاصي به اين مكان بخشيده اند. سردر ورودي بسيار شكيل بوده و با نقوش اسليمي و كاشي كاري معرق مزين شده، در طرفين شبستان اصلي (در سمت شرق و غرب) دو شبستان ديگر قرار دارد كه هر كدام داراي محراب مرمرين مي باشند. اين محرابها داراي آياتي از قرآن مجيد بوده و گفته مي شود كه كار هنرمندان اصفهاني مي باشد.
در اطراف حياط اصلي، حجره هايي قرار دارد كه زماني مخصوص طلاب و روحانيون بوده و هر كدام با ايوانهاي طاق نما پوشيده شده اند. همچنين، مسجد داراي سه دَربِ ورودي بوده است: درب بزرگتر در جنوب شرق قرار داشته كه توسط دالاني طاق ضربي مزين به گچبري و كاشي كاريهاي زيبا، به صحن متصل مي شده است. منارة نسبتاً بلندي نيز در همين محل استوار است كه داراي آجرهاي لعابي و پايه اي سنگي است و روزگاري طنين الله اكبر از آن به گوش مي رسيده است.
دو درب ديگر نيز در سمت شرق و غرب مسجد وجود داشته كه اكنون مسدود مي باشند. در حال حاضر نيز از دربي كه در سمت شمال غرب مسجد واقع است، رفت و آمد مي شود. كف مسجد، سنگفرش بوده و حوض سنگي چهارگوش در وسط آن قرار دارد. اطراف حوض نيز چهار باغچة زيبا قرار گرفته كه هر كدام با گلهاي رنگين جلوة دلنوازي را به حياط مسجد داده اند.
امروزه اين مسجد زيبا در حاشية خياباني به نام «مسروب ماشتوتس1» قرار دارد و خوشبختانه مسجد يكي از اماكني بود كه از دست مبارزات ضد مذهبي حكومت كمونيستي سابق، جان سالم بدر برده و با تدابير تني چند از مقامات دو طرف (ايران و ارمنستان)، اين يادگار ارزشمند از خطرات مختلف برون جسته و هم اكنون از آن استفاده هاي فرهنگي مي شود. رواقهاي ضلع غربي به عنوان نگارخانه و نمايشگاه عكسهاي تاريخي و اسناد مربوط به مسجد بوده و در رواقهاي شرقي كلاسهاي آموزش زبان فارسي تشكيل مي شود. همچنين در قسمتي نيز كتابخانة بزرگي به همت مسئولات محترم سفارت جمهوري اسلامي برقرار گرديده كه علاقمندان به زبان فارسي و دانشجويان ايراني مقيم از آن بهره مي برند. اتاقي نيز به هيأت امناء نگهباني اختصاص يافته كه در راستاي اشاعة فرهنگ ايراني اسلامي خدمات اطلاع رساني ارائه مي نمايند.
در يكي از منابع تاريخي ارمني آمده است كه:
شاه اسماعيل اول صفوي، دولت مقتدر واحدي كه اساس آن بر استقلال سياسي و مذهبي استوار بود، بوجود آورنده او مذهب شيعه را مذهب رسمي ايران اعلام كرده و به عنوان روح مذهب اثني عشري علاقه و همبستگي اكثريت جمعيت تحت سلطة خود را بدست آورد….
شاه اسماعيل با تجهيز نيروهاي رزمندة خود در مدت كوتاهي توانست بر قسمت عظيم ايران، اَران2 به ارمنستان و بين النهرين استيلا يابد. بعد از جنگ چالدران، شاه اسماعيل قواي نظامي خود را تجهيز كرده شهرها و قلاع از دست رفته و ماوراي قفقاز و سرزمين آرارات را از تركها باز پس گرفت. سرزمين آرارات را با حق تيول داري به قوم «روم لو3» سپرد.
يكي از كلام اين قوم «ديوسلطان روم لو4» بود. به استناد مأخذ تاريخي موجود، ديوسلطان روم لو كارهاي ساختماني قابل ملاحظه اي در ايروان انجام داده است. من جمله مسجد برگي بنا نهاده است….
اين مسجد بنا بر شواهد در اثر زلزلة سال 1679 ميلادي كاملاً ويران شده و سپس در سال 1766 م. دوباره توسط فردي به نام «حسين علي خان ايرواني» بنا شده و به همين علت به نام «مسجد حسين علي خان» و يا «مسجد خاني» مشهور بوده است.
مسجد پس از الحاق ارمنستان به روسية تزاري به كارهاي مذهبي خود ادامه مي داد، ولي با وجود سياستهاي مذهب ستيزي حكومت و تهديدهاي فراوان و فشارهاي بي امان، مردم اعتقاد خود را از دست نداده و مصمم بر ارادة خود استوار ماندند و ارادة الهي نيز دليلي شد تا اين مكان از بين نرفته و همچنان پابرجا بماند تا گواه دينداري و اعتقاد توحيدي مردم اين مرز و بوم باشد.
در چندين سال اخير بنا بر قراردادي كه بين مديريت صنايع بنياد مستضعفان و جانبازان ايران و رئيس كميتة اجرايي شوراي شهر ايروان كه در تاريخ 16 بهمن 1370 (15 فوريه 1992) امضاء گرديد، بازسازي و ترميم اين يادگار قديمي كه يكي از مظاهر دوستي و روابط ديرپاي دو كشور است، به عهدة سازمان مربوط قرار گرفت، تا با ترميم آن ساية نابودي از اين مكان مقدس برطرف گرديده و بيش از پيش مورد استفاده قرار گيرد.
نويسنده: مهرداد مؤمني
پي نوشتها:
1_ Mesrop Mashtots
2ـ اَران، مناطق شمالي عراق كنوني و قسمتهايي از تركيه را شامل مي شود.
3_ Roum lou
4ـ ديوسلطان در زمان شاه اسماعيل مربي طهماسب ميرزا پسر اسماعيل بود كه پس از مرگ شاه در سال 1523 م. و به حكومت رسيدن طهماسب به قائم مقامي سلطنت منصوب شد.
David o’keefe :
در كلاس و هم هنگامي كه مشاور راهنماي دبيرستان از او پرسيد بر پايه تحصيلاتش چه شغلي را مدنظر دارد،
ديويد اوكيف (David o’keefe) به سادگي جواب داد: «مي خواهم هنرمند شوم.»
مشاور با لحني ملتمسانه: «خيلي خوبه، اما مي خواهي چه شغلي را انتخاب كني.»
سال بعد، سناريوي گذشته دوباره تكرار مي شود و اوكيف در پاسخ به سؤال مشاور مي گويد: «مي خواهم هنرمند شوم.»
و مشاور به او پيشنهاد مي كند كارهايي همچون نمايندة اداره بيمه و يا شبيه به آن را بيابد. سال آخر در حالي كه او مجدد به دفتر همان مشاور فراخوانده مي شود تا راهنمايي و ارشاد گردد، خود را براي پاسخگويي به سؤال هميشگي آماده مي سازد.
«خوب، تو هنوز هم مي خواهي هنرمند شوي؟»
«نه، مي خواهم مشاور راهنما شوم.» به كلاس برمي گردد و ديگر خود را در اين مورد به زحمت نمي اندازد و باعث دردسر خود نمي شود.
از آن به بعد، O’keefe با دفترچة طراحي اي در دست زندگي كرده و دورة هنري خود را به عنوان هنرمندي حرفه اي در The tampatribune و سر هم كردن مقالات طنز زيرنظر Wayne stayskal شروع كرد و اندكي بعد با پيوستن به بخش اخبار هنري به فعاليت خود ادامه داد. او به صورت رسمي به عنوان تصويرگر پروژه هاي تصويرسازي Tribune استخدام شد.
شخصيت هاي سُخره آميز و تصويرگري هاي فكاهي او برنده جوايز متعددي از سازمانها مختلفي چون جامعة تصويرگران (L A و NY) ، American Illustration ، Communication Arts ، National Headliner Awards ، انجمن مديران هنري Dimen sional Illustrators و جامعه طراحان خبري شده است.
از نيمه هاي دهة 80 O’keefe تجربة ساخت مجسمه ها، تصويرگري ها و شخصيت هايش را شروع كرد و با تمرين بسيار و ظهور همزمان جلوه هاي ويژه كامپيوتري، اين مديوم را با خط مرزهاي تصويرسازي وفق داد.
مجسمه هاي تصويرگري هاي او شناخته شده ترين و مطرح ترين كارهاي او در طرح جلد مجلات عاميانه اي چون Sparts Illustrated ، Sport Illustratead for kids ، Mad Magazine و the village voice هستند. همچنين تصويرسازي هاي بسياري از او در Time استفاده شده است. كارهاي تبليغاتي او شامل مشاوره دادن به شركت هايي چون Coca. cola ، Waffle House ، Fuji و Suncom communi cations مي باشد.
O’keefe عاشق شغل انتخابي اش است و تنها مي خواهد از مشاور راهنمايش به خاطر روشن كردن مسير انتخابيش تشكر كند. او با شناخت خود توانسته آرزوهايش براي خوشبختي را دنبال كند و به بزرگترين لذتش دست يابد. O’keefe با همسر و چهار فرزندش ساكن براندون در فلوريدا هستند.
000000000
مهرداد /// متولد 1353 تهران، از 9 سالگي فعاليت هنري را آغاز كرد و تكنيك آبرنگ و مداد رنگ را آموخت. آموزشهاي طراحي كسب كرد و از همان اوان كودكي در جشنواره هاي بسياري شركت جُست و حائز رتبه هاي بسياري شد كه به برخي از آنها اشاره مي كنيم:
1370/ برندة مسابقة كاريكاتور چهره
1371/ ورود به رشته نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا
1372/ مقام اول مسابقة جهاني كاريكاتور هشتمين نمايشگاه بين المللي كتاب
1374/ مقام دوم مسابقه كاريكاتور هشتمين نمايشگاه بين المللي كتاب
1375/ مقام دوم مسابقه كاريكاتور هشتمين نمايشگاه بين المللي كتاب
1376/ ورود به مقطع كارشناسي ارشد در رشته گرافيك /// دانشكده هنرهاي زيبا
1377/ عضو نمايشگاه گروهي كاريكاتور چهره در نگارخانه ماني تبريز
1378/ نمايش يك اثر در سايت IRAN CARTOON
1379/ داور مسابقه كاريكاتور جوان و دستگاههاي اجرايي در مشهد
1380/ مقام سوم كاريكاتور چهره در پنجمين هر سالانه بين المللي كاريكاتور تهران
1380/ ترجمة كتاب Drawing a creative process
1380/ چاپ 8 تصويرسازي معاصر امريكا در مجله هنرهاي تجسمي
1380/ آغاز تدريس در دانشكده هنر دانشگاه فردوسي مشهد هيأت علمي گروه گرافيك
1380/ تدريس در مؤسسه علمي كاربردي سوره مشهد
1381/ تدريس طراحي در آموزشگاه فني حرفه اي الزهرا
1381/ متصدي مدير گروه گرافيك دانشكده هنر دانشگاه فردوسي
1381/ داور بخش كاريكاتور سومين جشنواره هنرهاي تجسمي جوانان خراسان
1382/ متصدي سِمَت معاون آموزشي دانشكده هنر دانشگاه فردوسي
1382/ عضو هيأت داوران مسابقات سراسري فرهنگي ///
1383/ مقام اول كاريكاتور مسابقه سراسري دوچرخه و هواي پاك
1384/ سرپرست هسته كارآفريني دانشكده هنر دانشگاه فردوسي مشهد
1384/ داور بخش كاريكاتور هشتمين دوره مسابقات سراسري فرهنگي هنري آموزشگاهها
1384/ ورود به مقطع دكتر در رشتة پژوهش هنر دانشكده هنر دانشگاه تربيت مدرس قرآن